จริงๆ วันนี้งานเยอะแยะมากมาย แต่ว่าก็อดไม่ได้อีกแล้วอ่ะเคอะ

ทำใจกับข้าพเจ้าหน่อยนะเคอะ ผีเข้าผีออกแต่ละวัน

.

.

MC วันนี้ขอเริ่มต้นหลังเพลง Crazy for you แล้วกันนะเคอะ

.

ริวอิจิที่พบว่าเชือกรองเท้าของตัวเองหลุดก็พูดว่า...

ริว "เรียวเฮ เดี๋ยวก่อน เชือกรองเท้าฉันหลุดแล้ว (เอ็มซีหยุดลงแป๊บนึง)"

แล้วริวก็นั่งผูกเชือกรองเท้าของตัวเองบนเวทีนั้นเลย ก็เป็นเวลาที่เคตะเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยและกลับมาบนเวทีอีกครั้ง

ริว "(ผูกใหม่เรียบร้อยแล้ว) เสร็จแล้ว!!"

เคตะ "นายนี่จะออกแนว free ไปหน่อยมั้ย (หัวเราะ)"

เรียว "ขนาดอยู่ต่อหน้าคนตั้งมากมายนะ ต่อหน้าเสียงกรีดร้องเยอะแบบนี้..."

เคตะ "แล้วไม่ยอมไปด้านหลัง ยังจะนั่งผูกเชือกรองเท้าซะโจ่งแจ้งตรงนี้อีก"

ริว "ไม่นะ ฉันว่าตอนนี้ไฟก็ดับแล้วนะ อะไรก็มองไม่เห็นหรอก..."

(ก็น้องเค้าแนวอ่ะเคอะ พี่เคอะ แนวไม่เหมือนชาวบ้านแบบนี้ น่ารักมั่กๆ เคอะ หุหุ  )

เคตะ "จริงๆ แล้วนะเค้าจัดแสงด้วยการปิดไฟหรอก..."

ริว "ร้ายจริงนะ (หัวเราะ)"

เคตะ "......ฉันว่าไม่ค่อยจะร้ายยังไงเลย" (หมายถึง ไม่ค่อยจะสุโค่ยยยนั่นแหละ)

จากนั้นเรียวเฮก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อบ้าง ทิ้งให้สองหนุ่มพูดๆ กันไป...

เคตะ "วันนี้มาพูดอะไรกันซักหน่อยดีมั้ย!"

ริว "อืม"

ก็มีแฟนๆ ในฮอลล์ตะโกนพูดกับเคตะกับริวอะไรซักอย่าง

เคตะ "เรื่องประมาณนี้หรอ~~"

แล้วก็ตะโกนบอกอะไรซักอย่างกับเคตะกับริวต่อไป (หัวเราะ)

เคตะ "......ฉันพูดอะไรซักหน่อยได้มั้ย? (หัวเราะ) เวลาพวกเธอพูดกัน (คำพูด) ผสมปนกันแบบนี้ไม่เป็นไรเหรอ? (หัวเราะ) แม้ว่าเอ็มซีของพวกเราจะสบายๆ เรื่อยๆ ก็ตาม"

ริว "ใช่ เพราะงั้นก็จะพูดเรื่องต่างๆ หรือประมาณหัวเราะดังๆ แบบนี้ก็ได้"

เคตะ "งั้นวันนี้จะมาพูดเรื่องเกี่ยวกับอะไรดีล่ะ"

ริว "อืม~ นั่นสิ"

แฟนๆ "เลียนแบบไมเคิล แจ็คสัน!!"

เคตะ "ทำไมล่ะ? (หัวเราะ)"

ริว "เดี๋ยวนะ วันนี้ต้องไม่เหมือนเดิมนะ ต้องพิเศษกว่านะ! (และเริ่มคิดอย่างพยายามมาก หัวเราะ)"

เคตะ "อืม... แต่ว่าพวกเราก็เล่นในไลฟ์มาราวๆ 30 รอบได้แล้ว ฉันก็ไม่เคยจะเห็นแบบที่คิดขึ้นมาได้ทันทีอะไรทำนองนั้นน่ะ" (ประมาณมุกยังต้องเตรียมล่วงหน้านะเนี่ย เหอๆ   )

ริว "เพราะงั้นนะ... (หัวเราะ) วันนี้ก็เอาแบบนี้ล่ะกัน~"

เคตะ "ทุกครั้งจะคิดไม่ค่อยออกเลย แต่ว่า ถ้าเป็นริวอิจิล่ะก็ จะต้องทำเรื่องสนุกๆ บนเวทีได้แน่ๆ!"

ริว "อื้อ! (ท่าทางดีใจ)"  (แหม๊ๆ ไม่คิดๆ เค้าไม่คิด )

เคตะ "ริวอิจิ~...... ถ้าหากต้องคิดก่อนแบบนี้ สู้คิดด้วยสัญชาตญาณความรู้สึกดีกว่านะ!"

ริว "เหมือนกับ Wii แบบนั้นเลยใช่มั้ย"

เคตะ "หา ฉันไม่ค่อยเข้าใจอ่ะ (หัวเราะ) ที่นายพูดตอนนี้น่ะ? (หัวเราะ)"

ริว "ก็... พูดถึงสัญชาตญาณ ก็เหมือนกับ Wii ไง~"

(ประมาณเล่นเกมส์ด้วยสัญชาตญาณชิมิเคอะเนี่ย  )

เคตะ "นายดูสิ ที่นายคิดตอนนี้และพูดออกมาทันทีเลยเนี่ย ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปแบบนี้เลยนะ (หัวเราะ) สัญชาตญาณ... งั้นใช้สัญชาตญาณกันต่อไปดีกว่า!"

(กรี๊ดดดดดดด ก็เด็กมันมีความสามารถทำให้ทั้งฮอลล์มีความสุขได้ไงเคอะ ว่ะฮ่ะฮ่า~~   )

ริว "OK... OK... แล้วจะไปต่อยังไงดีเนี่ย?"

เคตะ "(หัวเราะ) งั้น... ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ?"

ริว "ช่วงนี้สภาพต่างๆ ดีสุดๆ เลยล่ะ!!"

เคตะ "สภาพดีมาก"

ริว "จนถึงตอนนี้... ก็มีชีวิตอยู่มาได้ราวๆ 23 ปีครึ่งแล้ว... ช่วงนี้น่าจะเป็นช่วงที่สภาพร่างกายของคนเราดีที่สุด"

เคตะ "สภาพร่างกายดีนะ"

ริว "ปีที่แล้วก็เหมือนกันนะ ช่วงไลฟ์เมื่อปีที่แล้วน่ะ ก็รู้สึกเหมือนกันนะว่าสภาพร่างกายไม่เลวเลย แต่ว่านะ ปีนี้ยิ่งดีขึ้นกว่าอีก"

เคตะ "ทุกๆ ด้านเลยล่ะนะ ในด้านจิตใจก็ดีด้วย ด้านร่างกายก็ดีด้วย..."

ริว "ด้านจิตใจน่ะ... สิ่งที่ยังไม่บรรลุเป้าหมายก็ยังมีอยู่นะ... แต่ว่าสภาพทางกายก็ดีมากเลย ช่วงนี้เป็นช่วงที่คนเราจะมีรูปร่างสมส่วนแบบชายหนุ่มที่สุดเลยนะ"

เคตะ "งั้น... จะไปถอดแล้วใช่มั้ย?"  (แม๊ๆๆ รู้อะไรจะขนาดนั้นเคอะพ่อคุณ )

ริวอิจิเตรียมตัวจะเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อด้านใน...

แฟนๆ "อย่าไปน้า ถอดบนเวทีเลย (หัวเราะ)"  ( กรี๊ดดดๆๆ )

ริว "รอแป๊บ รอแป๊บๆ นะ"

เรียวเฮที่เปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วก็ออกมาเปลี่ยนตัวกับริวอิจิ...

เรียว "เอ๋? ho... ho... ?"

เคตะ "'รอ' ก็คือ 'hold' ไง" 

(แอบเซ็งเคตะ ทำเป็นรู้นะเคอะ แหม๊ๆ อย่าให้พูดถึงตอนนั้นนะ แอบเคือง )

เรียว "ho... ho...?"  (พี่เฮเคอะ สมเป็นพี่จริงๆ )

เคตะ "แล้วเรียวเฮเป็นยังไงบ้าง? สภาพร่างกาย..."

เรียว "ฉันเหรอ... ธรรมดามาก"

แฟนๆ หัวเราะลั่นทั้งฮอลล์...

เรียว "แต่หากเทียบกับปีที่แล้ว ก็น่าจะดีกว่าสองเท่าเลยล่ะ"

พอริวอิจิเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วกลับมา ก็ยืนยกมืออยู่ด้านหลังเคตะกับเรียวเฮ ทำท่าว่า 'กลับมาแล้ว'...

เคตะกับเรียว "...... (หันหลังกลับไปมองริวอิจิ แต่ไม่ได้สนใจอะไร ก็พูดกันเรื่อยๆ ต่อไปอีก)"

ริวอิจิเลยยักไหล่ แล้วออกอาการน้อยใจเดินกลับเข้าหลังเวทีไป ( )

เคตะ "(ทำเป็นไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น) เป็นอะไรเหรอ?"

เรียว "เปล่า~ ตอนนี้พูดอะไรไป ทุกคนก็คงจำกันไม่ได้แล้วล่ะมั้ง?"

เคตะ "ไม่หรอก มีบางคนตั้งใจมองกันมาตรงนี้นะ"

เรียว "ปีที่แล้วน่ะ เป็นปีที่โชคร้ายนะ..."

ริวอิจิก็ทำท่ากล้าๆ กลัวๆ โผล่หน้าออกมาดูจากตรงกลางด้านหลังเวที แต่แล้วก็หลบเข้าไปอีก (คนญี่ปุ่นเค้าว่า) ตอนนั้นน่ะริวอิจิก็ใส่ชุดที่เรียกว่า skins ที่เรียวเฮหรือเคตะใส่ แต่ว่าไม่ได้ใส่กางเกง!!! (แว๊กกกกกกกก!!! )

เรียว "หมอนั่นใช่มั้ย (หัวเราะ) ถ้าอยากให้คนสนใจน่ะ ก็รีบๆ ออกมาพูดกันด้านหน้านี้ จะออกมาก็ออกมา ไม่ต้องมาทำเป็น 'เขินจัง' หรอกนะ~"

เคตะ "จะออกมาก็ออกมาสิ แล้วยังทำว่า 'ที่จริงไม่เห็นจะมีอะไรน่าพูดเลย' แล้วก็กลับเข้าไปอีก"

เรียว "ใช่ๆๆ"

ริว "(หลบอยู่ด้านใน) ไม่งั้นจะให้ฉันทำยังไงล่ะ!!"

เรียวเฮกับเคตะ "(หัวเราะ)"

ริว "(ปรากฏตัว) ไม่งั้นจะให้ฉันทำยังไงล่ะ!!"

เคตะ "พอแล้วน่า ออกมาตรงนี้เร็ว!!"

(เค้าว่าประโยคนี้ที่เคตะพูดกับริวแบบว่าหล่อเท่ห์มากเลย )

ริว "งั้น... มารับฉันหน่อยสิ"   (    ครึๆๆ แผนสูงจริงนะริวจัง)

เรียวเฮก็เดินไปหาริวแล้วก็ยื่นมือออกไปรับริวจากหลังเวที เหมือนกับว่าเชิญเจ้าหญิงขึ้นมาบนเวทีอย่างนั้นเลย (นี่เค้าบรรยายนะเคอะ มะใช่พี่ แฟนๆ โดซังโกะคงกรี๊ดสนั่นฮอลล์เลยอ่ะนะ โฮะๆๆ  )

ริว "ชายหนุ่มที่มหัศจรรย์ราวกับทำให้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง"

.

หึหึหึ ริวจังพูดได้เจ้าหญิงมากนะเคอะ หึหึหึ    แต่คิดๆ แล้ว ท่าทางของพี่เฮตอนรับเจ้าหญิงจะต้องเท่ห์สุดใจขาดดิ้นแน่ๆ กรี๊ดดดดๆๆๆ

.

วันนี้ก็แว่บมากรีดร้องเท่านี้ล่ะเคอะ แบบว่าอ่านแล้วทนความน่ารักของริวจังมะได้เล้ยยยย กว๊ากกกกๆๆ แกว๊กกกกกกๆๆๆ 

หลั่นล้าๆๆ ไปดูริวเปลี่ยนเสื้อต่อดีกว่า โฮะๆๆๆ  (พยายามไซโคเข้าไป มาด่วนนนนนนนน ที่สัญญากันไว้นะเคอะ เค้ารออยู่นะตะเองงงงง~~  )

.