กรี๊ดดๆๆ อยากจะกรีดร้องไปสามแสนแปดล้านหลังคาเรือนเจ้าค่าๆ

   ไอเลิฟฟูกูโอกะ~~ 

.

.

  ณ MC ช่วงนึงของรอบวันแรกที่ Fukuoka... 

.

ริวอิจิ "ฟูกูโอกะเป็นบ้านเกิดของเคตะใช่มั้ยล่ะ"

แฟนๆ พูดกับเคตะว่า "ยินดีต้อนรับกลับมา~"

ริวอิจิ "ผมกลับมาแล้วล่ะ" (แกล้งทำเป็นเคตะ)

เคตะ "นายกลับมาแล้วเหรอ (พูดกับริว) อยากจะกินข้าวก่อนดี หรือว่าอยากจะอาบน้ำก่อนดี หรือว่า..." (ทำเสียงเบาๆ อายๆ)

เคตะ "อายอยู่นะ ก็เลยต้องพูดเบาๆ"

ริวอิจิ "หรือว่า... หรือว่า..." (ก็พูดอายๆ เหมือนกันกับเคตะ   )

"หรือว่า" อะไรนี่ ก็ไปลองจิ้นกันดูเอาเองล่ะนะเคอะ   แบบว่าคนทั้งฮอลล์กรี๊ดดดกันสนั่นเลย แปลว่าคนญี่ปุ่นเค้าก็เก็ตในความหมายแบบนี้กันอย่างรวดเร็วเลยนะเคอะเนี่ยยยย หรือว่ามันจะเป็นคีย์เวิร์ดสากลที่เค้ารับรู้กันทั่วโลก โฮะๆๆ  

.

  ณ MC ช่วงนึงของรอบวันที่สองที่ Fukuoka... 

.

ริวอิจิ "ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันกำลังทำความสะอาดอ่างล้างหน้าอยู่นั้น กระดาษชำระก็ร่วงลงไปเปียกน้ำหมดเลย"

เคตะ "เดี๋ยวก่อนนะ กระดาษชำระร่วงเปียกน้ำ? (หัวเราะ)"

เรียวเฮ "ฉันก็เคยเป็นแบบนี้นะ"

เคตะ "......"  (อึ้งเลยชิมิเคอะ เจอพี่เฮเข้าข้างริวที่น่ารักน่ะ   )

ริวอิจิ "ก็เลยเอาทิ้งไปเลย จากนั้นก็ตอนที่ขัดๆ ถูๆ อยู่ตรงมุมนั้น ก็เจอแมลงสาบเข้า ฉันก็เลยร้อง 'ว๊าก' ออกมาเลย"

เรียวเฮ "เกลียดมากเลยอ่ะ"

ริวอิจิ "และตอนนั้นฉันก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลย แถมยังทำความสะอาดห้องน้ำไปแล้วด้วย เพราะงั้นไม่ว่าจะเป็นพลังโจมตีหรือว่าพลังป้องกันก็เป็น 0 หมด เหลือแต่พลัง (ชีวิต) HP เท่านั้นที่ยังเต็มอยู่ (หัวเราะ)"

เคตะ "โอ้โห~..."

ริวอิจิ "ก็เลยต้องรีบเอาผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวเอาไว้ก่อน แล้วก็จะเอานิตยสารมามุ่งมั่นตบๆๆๆๆๆๆ แต่พอตบไปได้ 2-3 ทีก็เลิกแล้ว"

(เค้ามะกล้าจิ้นนนนเลยเค้ออออ   ตอนที่บอกไม่ได้ใส่เสื้อผ้า แล้วก็ตอนเอาผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวเนี่ยยย อยากจะกรี๊ดดดๆๆๆ บร้าไปแร้นนนนๆๆ )

ริวอิจิ "ที่ฟูกูโอกะก็มีแมลงสาบด้วยมั้ย?"

แฟนๆ "เมื่อวานก็เห็น~!"

เคตะ "เมื่อวานก็เห็น? หืมม์ (หัวเราะ)"

แฟนๆ "ที่สถานีรถบัส! สถานีรถบัส!!"

แฟนๆ "เห็นที่สถานีรถบัส!!"

เรียวเฮ "พูดจริงกันนะเนี่ย... (หัวเราะ)"

ริวอิจิ "แต่ก็ปล่อยให้มันหนีรอดไปได้ใช่มั้ยล่ะ? (หัวเราะ)"

เรียวเฮ "ไม่ใช่ว่าจับมันกินลงไปแล้วเหรอ แบบนี้น่ะ... (เรียวเลียนแบบท่าทางตอนที่ริวจับหนูแฮมสเตอร์ของเคตะกินลงไป พอดีตอนทอล์คช่วงหนูแฮมสเตอร์ของเคตะไม่ได้แปลนะเคอะ ขออำภัยแฟนๆ เคตะด้วยนะเคอะ หุหุหุ) แต่ว่าแค่นึกภาพตามก็สยองมากเลยอ่ะ"

.

  และ ณ MC อีกช่วงของวันเดียวกัน... 

.

ริวอิจิ "ฉันอยากจะสูงขึ้นอีกซัก 5 เซ็นต์ล่ะ..."

เคตะ "จนป่านนี้แล้ว ยังจะคิดอีกเหรอ? (หัวเราะ)"  (กล้านะเนี่ยยย )

ริวอิจิ "ตอนที่ดูภาพวีดีโอของไลฟ์ ก็รู้สึกเลยว่าอยากจะสูงอีกซัก 5 เซ็นต์จัง"

เคตะ "แล้วฉันควรจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย? (หัวเราะ)"

เรียวเฮ "อยากสูงอ่ะ"

เคตะ "งั้นฉันแบ่งความสูงให้พวกนายคนละ 5 เซ็นต์ดีมั้ย?"

ริวอิจิ "ถ้าเป็นไปได้ ก็จะมีแนวระดับที่เยี่ยมมากเลยล่ะ"

เรียวเฮ "ถ้าเป็นไปได้ งั้นฉันอยากจะได้ซัก 10 เซ็นต์!!"

เคตะ "ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ล่ะก็ ฉันไม่กลายเป็นแบบพวกนายตอนนี้หรอกเหรอ"  (กล้านะเนี่ยย กล้ามากนะ กล้าจริงจริ๊งงงงงง )

เรียวเฮ "เอ๋ ทำไมนะ? ตอนนี้อะไรนะ..."  (เอาเลยค่ะ พี่ขา จัดการเล้ยย )

ริวอิจิ "เหมือนได้ยินว่าอะไรนะ? พวกนายตอนนี้?"

เคตะ "ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะ!!"

เรียวเฮ "จริงอ่ะ? ไม่ได้พูดก็ดี แต่เหมือนว่าฉันเพิ่งจะได้ยินอะไรซักอย่างนะ..."

เคตะ "อันตราย~ เกือบไปๆ~..."  (รอดได้อี๊กกกกกก )

.

  และ MC วรรคทอง ณ รอบนี้... 

.

เรียวเฮ "พวกเราเกิดที่ฮอกไกโด แต่เคตะเกิดที่ฟูกูโอกะ เพราะงั้นสำหรับสถานที่เกิดของแต่ละคนนั้น หากเอาไปเปรียบกับสถานที่อื่นๆ แล้วก็จะรู้สึกพิเศษต่างออกไป แม้ว่าหากเทียบกับสถานที่เกิดและการพบกันของคนอื่นทั่วไปแล้ว ก็ไม่ได้มีอะไรที่ต่างกัน แต่ว่าสำหรับผม เพราะว่าคือฮอกไกโดล่ะมั้ง (หัวเราะ) ดังนั้นผมก็เลยรู้สึกว่าการได้มาพบกัน มันช่างแสนวิเศษเหลือเกิน ทุกคนต้องขอบคุณเคตะที่ได้มาเกิดที่ฟูกูโอกะนี้ อย่าพูดเลยว่าอยู่ด้วยกันมาถึง 8 ปี... แต่ผมก็จะไม่พูดว่า 'ตลอดไป' (หัวเราะ) ผมหวังเพียงว่าจะสามารถรักษาความสัมพันธ์แบบนี้เอาไว้ให้นานเท่านาน ขอบคุณมากจริงๆ ครับ"

.

 พี่ท่านพูดได้ยาว ได้ใจและซึ้งมากเลยเจ้าค่ะ สมเป็นลีดเดอร์สุดหล่อในหัวใจของเค้าตลอดกาลจริงๆๆๆ เลยเค้ออออ  

แล้วพบกัน เมื่ออยากจะกรีดร้อง MC แบบนี้อีกครั้งงงงงงง  

.