 ริวจัง...กับหนังสือเล่มโปรด
 โฮะๆๆ ขอคั่นรายการนำเที่ยวด้วยหัวข้อนี้ก่อนนะเจ้าคะ แบบอยากพูดถึงหนังสือเล่มโปรดของริวจังที่ถือติดมือไปมาและยังแนะนำให้อ่านอีก ถ้าใครจำได้ ตอนที่ดูดีวีดีคอนวินส์แผ่นที่เป็นเบื้องหลังการทัวร์คอนในแต่ละเมืองนั้น จะเห็นริวจังอ่านหนังสืออยู่ด้วย และแบบเพิ่งรู้มาเองว่า หนังสือเล่มนั้นเป็นของนักเขียนนวนิยายและผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดังนามว่า Murakami Ryu ชื่อเรื่องแปลเป็นไทยได้ประมาณว่า "การเข้าถึงสีฟ้าที่โปร่งแสงไร้ขอบเขต"
หนังสือเล่มนี้ได้รับรางวัลยอดเยี่ยมเมื่อปี 1976 เนื้อหาของเรื่องพูดถึงตัวเอกที่เป็นวัยรุ่นในสังคมชนชั้นล่างมากๆ โทนของเรื่องออกแนวมืดมน สะท้อนด้านมืดของสังคมของวัยรุ่นโดยผ่านการใช้ชีวิตของตัวเอกของเรื่อง นำเสนอความคิดที่รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าไร้ตัวตน ความเหงาเปล่าเปลี่ยวเหว่ว้าในจิตใจ และกระหายที่จะได้รับการยอมรับจากคนรอบข้าง เนื้อหาของเรื่องเน้นและพูดถึงการสูบและเสพยา และรวมถึงความต้องการในกามารมณ์ด้วย
หึหึหึ อ่านมาถึงตรงนี้ แอบห่วงกับความคิดและความรู้สึกของริวจังจริงๆ ยิ่งหนูเขียนเกี่ยวกับตัวเองทำนองบ่นๆ ถึงความรู้สึกอะไรประมาณนั้น แล้วยังมาอ่านหนังสือนำเสนอความคิดแบบนี้ อืม สงสัยริวอยากค้นหาตัวตนที่แท้จริงของตัวเองหรือเปล่านี่ (พยายามคิดในแง่ดีไว้ๆๆ เฮ้อออ  ) ถ้าหากอ่านแล้วได้อะไรที่เป็นแนวคิดจากเรื่อง และทำให้คิดบางอย่างได้แล้วล่ะก็ ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ดี ทำให้ริวคิดตกได้ซักที แต่ถ้าอ่านแล้ว ยิ่งคิดหนักมากขึ้นไปอีก แบบนี้ก็อดเป็นห่วงไม่ได้เลย เพราะถึงแม้หนังสือเล่มนี้จะเป็นถึงหนังสือรางวัล แต่ก็สะท้อนภาพโครงเรื่องและแนวคิดค่อนข้างรุนแรง รุนแรงขนาดไหนหรือคะ จากการอ่านคอมเม้นต์ของคนที่อ่านเรื่องนี้กันมาแล้ว ก็บอกแบบนี้เลยค่ะ "อืม อ่านไปได้แค่ 1 ใน 3 ของเล่ม ก็ทนอ่านต่อไปไม่ไหวแล้ว ทนไม่ได้จริงๆ" หรือ "คิดว่าเป็นหนังสือที่ได้รับรางวัลต้องโอเคแน่ๆ และริวอิจิก็อ่านด้วย ฉันพยายามจะอ่านให้จบให้ได้ตลอดเวลา เพราะคิดว่าริวอิจิยังอ่านจนจบได้ แต่พอจบแล้ว อยากบอกว่ามันผิดหวังมากเลย" หรือ "ฉันก็อยากจะอ่านนะ พอไปเล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนฉันที่อ่านแล้ว ก็รีบบอกเลยว่า อย่า อย่าอ่านนะ อย่าอ่านเลย ถ้าเธออ่านแล้วจะต้องเสียใจแน่ๆ ฉันยังทนอ่านต่อไปไม่ได้อีกเลย" เอิ่มมม...แล้วริวจังอ่านจนจบ? ทนอ่านจนจบได้?? อืม น่าคิดแฮะ??? แต่ก็มีความเห็นอันนึงที่ทำให้คิดได้จริงๆ ว่า ริวอาจเป็นแบบนั้นก็ได้นะ... "แหมๆ ก็ริวอิจิคุงน่ะ เค้าแนวอยู่แล้ว คนเขียนคนนี้ก็เป็นนักเขียนแนวอันเดอร์กราวน์ เพราะงั้น ถ้าริวอิจิจะเลือกอ่านงานของเค้าก็ไม่แปลกเลย เพราะก็แนวเหมือนกัน และก็สมเป็นริวจริงๆ ด้วย..." แต่ก็เข้าใจมานานแล้วว่า ริวจังน่ะ ชอบอ่านงานแนวๆ แม้แต่การ์ตูนที่ชอบก็ยังแนวกว่าใครเพื่อน เพราะงั้นถ้าหนูจะอ่านงานที่เด็กวัยเดียวกันไม่อ่าน ก็คงจะไม่น่าแปลกใจ เพราะริวจังเองก็มีความคิดที่ผู้ใหญ่เกินตัวอยู่แล้ว ใครบอกว่าหนูชอบคิดอะไรแปลกๆ ชอบคิดอะไรประหลาด หรือแม้แต่หาว่าติงต๊องจริงๆ อยากจะขอเถียงให้หัวชนโลกแตกไปข้างเลย เพราะสำหรับตัวเองที่อายุปูนนี้แล้ว ก็คิดว่าความคิดริวไม่เด็กเลย และไม่ติงต๊องป๊องแป๊งอะไรเลยด้วย คนบางคนที่พูดว่าริวแบบนั้นอยู่เรื่อยน่ะ ไม่รู้มองตัวเองด้วยสายตาของคนวัยไหน สำหรับตัวเองแล้ว คิดเลยว่า ถ้าคนไม่มีความคิด ก็คงไม่พูดหรอกว่า... "มารักษ์โลกกันเถอะนะ" หรือ "ธรรมชาติเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก เพราะงั้นควรช่วยกันดูแลนะ" หรือแม้แต่ใน w-inds.M ล่าสุดที่ว่า... "เพราะว่าพ่อแม่ทุกคนเป็นห่วงลูกๆ ถ้าหากเป็นไปได้แล้วล่ะก็ ก็อย่าไปสัก (รอยสัก) กันเลยนะครับ เพราะหากทำไปแล้ว มันก็จะติดตัวเราไปจนตลอดชีวิต จะมาเสียใจทีหลังก็สายซะแล้วนะครับ" หุหุหุ ริวน่ะ เข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่อะไรเยี่ยงนี้คะ หุหุหุ (หรือแปลว่าตัวเองก็โดนห้ามมาอย่างเด็ดขาดแล้วนะเนี่ย 5555 ) จริงๆ ก็อยากพูดถึงเรื่องอื่นๆ อีก แต่แบบมันหลายเรื่องซะจริงๆ แต่ที่อยากพูดถึงก่อนจบเอนทรี่วันนี้ก็คือ... เคตะ... "แต่ว่านะ นายอยากจะสักคำว่า w-inds. ไว้บนตัวด้วยใช่มั้ย" ริว... "ฉันอยากจะสักนะ ถ้าพูดถึงตอนนี้แล้ว ก็คิดว่าเป็นคำที่แทนความหมายทั้งหมดของบางสิ่ง จะได้รู้สึกว่าเมื่อยามวัยหนุ่มเคยผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้วนะ และก็ในอนาคตตอนที่กลายเป็นคุณลุงแล้ว พอมองมาที่รอยสัก ก็จะนึกถึงเคตะเสมอ" เคตะ... "ฉันตายไปแล้วใช่มั้ยนั่น" ริว... "(ชี้นิ้วพร้อมกับยิ้มแป้นในความหมายว่า ถูกต้องนะคร๊าบบบบบบ!!!)"
|
