 จริงๆ วันนี้งานเยอะแยะมากมาย แต่ว่าก็อดไม่ได้อีกแล้วอ่ะเคอะ
ทำใจกับข้าพเจ้าหน่อยนะเคอะ ผีเข้าผีออกแต่ละวัน  . 
. MC วันนี้ขอเริ่มต้นหลังเพลง Crazy for you แล้วกันนะเคอะ  . ริวอิจิที่พบว่าเชือกรองเท้าของตัวเองหลุดก็พูดว่า... ริว "เรียวเฮ เดี๋ยวก่อน เชือกรองเท้าฉันหลุดแล้ว (เอ็มซีหยุดลงแป๊บนึง)" แล้วริวก็นั่งผูกเชือกรองเท้าของตัวเองบนเวทีนั้นเลย ก็เป็นเวลาที่เคตะเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยและกลับมาบนเวทีอีกครั้ง ริว "(ผูกใหม่เรียบร้อยแล้ว) เสร็จแล้ว!!" เคตะ "นายนี่จะออกแนว free ไปหน่อยมั้ย (หัวเราะ)" เรียว "ขนาดอยู่ต่อหน้าคนตั้งมากมายนะ ต่อหน้าเสียงกรีดร้องเยอะแบบนี้..." เคตะ "แล้วไม่ยอมไปด้านหลัง ยังจะนั่งผูกเชือกรองเท้าซะโจ่งแจ้งตรงนี้อีก" ริว "ไม่นะ ฉันว่าตอนนี้ไฟก็ดับแล้วนะ อะไรก็มองไม่เห็นหรอก..." (ก็น้องเค้าแนวอ่ะเคอะ พี่เคอะ แนวไม่เหมือนชาวบ้านแบบนี้ น่ารักมั่กๆ เคอะ หุหุ  ) เคตะ "จริงๆ แล้วนะเค้าจัดแสงด้วยการปิดไฟหรอก..." ริว "ร้ายจริงนะ (หัวเราะ)" เคตะ "......ฉันว่าไม่ค่อยจะร้ายยังไงเลย" (หมายถึง ไม่ค่อยจะสุโค่ยยยนั่นแหละ) จากนั้นเรียวเฮก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อบ้าง ทิ้งให้สองหนุ่มพูดๆ กันไป... เคตะ "วันนี้มาพูดอะไรกันซักหน่อยดีมั้ย!" ริว "อืม" ก็มีแฟนๆ ในฮอลล์ตะโกนพูดกับเคตะกับริวอะไรซักอย่าง เคตะ "เรื่องประมาณนี้หรอ~~" แล้วก็ตะโกนบอกอะไรซักอย่างกับเคตะกับริวต่อไป (หัวเราะ) เคตะ "......ฉันพูดอะไรซักหน่อยได้มั้ย? (หัวเราะ) เวลาพวกเธอพูดกัน (คำพูด) ผสมปนกันแบบนี้ไม่เป็นไรเหรอ? (หัวเราะ) แม้ว่าเอ็มซีของพวกเราจะสบายๆ เรื่อยๆ ก็ตาม" ริว "ใช่ เพราะงั้นก็จะพูดเรื่องต่างๆ หรือประมาณหัวเราะดังๆ แบบนี้ก็ได้" เคตะ "งั้นวันนี้จะมาพูดเรื่องเกี่ยวกับอะไรดีล่ะ" ริว "อืม~ นั่นสิ" แฟนๆ "เลียนแบบไมเคิล แจ็คสัน!!" เคตะ "ทำไมล่ะ? (หัวเราะ)" ริว "เดี๋ยวนะ วันนี้ต้องไม่เหมือนเดิมนะ ต้องพิเศษกว่านะ! (และเริ่มคิดอย่างพยายามมาก หัวเราะ)" เคตะ "อืม... แต่ว่าพวกเราก็เล่นในไลฟ์มาราวๆ 30 รอบได้แล้ว ฉันก็ไม่เคยจะเห็นแบบที่คิดขึ้นมาได้ทันทีอะไรทำนองนั้นน่ะ" (ประมาณมุกยังต้องเตรียมล่วงหน้านะเนี่ย เหอๆ ) ริว "เพราะงั้นนะ... (หัวเราะ) วันนี้ก็เอาแบบนี้ล่ะกัน~" เคตะ "ทุกครั้งจะคิดไม่ค่อยออกเลย แต่ว่า ถ้าเป็นริวอิจิล่ะก็ จะต้องทำเรื่องสนุกๆ บนเวทีได้แน่ๆ!" ริว "อื้อ! (ท่าทางดีใจ)" (แหม๊ๆ ไม่คิดๆ เค้าไม่คิด  ) เคตะ "ริวอิจิ~...... ถ้าหากต้องคิดก่อนแบบนี้ สู้คิดด้วยสัญชาตญาณความรู้สึกดีกว่านะ!" ริว "เหมือนกับ Wii แบบนั้นเลยใช่มั้ย" เคตะ "หา ฉันไม่ค่อยเข้าใจอ่ะ (หัวเราะ) ที่นายพูดตอนนี้น่ะ? (หัวเราะ)" ริว "ก็... พูดถึงสัญชาตญาณ ก็เหมือนกับ Wii ไง~" (ประมาณเล่นเกมส์ด้วยสัญชาตญาณชิมิเคอะเนี่ย ) เคตะ "นายดูสิ ที่นายคิดตอนนี้และพูดออกมาทันทีเลยเนี่ย ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปแบบนี้เลยนะ (หัวเราะ) สัญชาตญาณ... งั้นใช้สัญชาตญาณกันต่อไปดีกว่า!" (กรี๊ดดดดดดด ก็เด็กมันมีความสามารถทำให้ทั้งฮอลล์มีความสุขได้ไงเคอะ ว่ะฮ่ะฮ่า~~  ) ริว "OK... OK... แล้วจะไปต่อยังไงดีเนี่ย?" เคตะ "(หัวเราะ) งั้น... ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ?" ริว "ช่วงนี้สภาพต่างๆ ดีสุดๆ เลยล่ะ!!" เคตะ "สภาพดีมาก" ริว "จนถึงตอนนี้... ก็มีชีวิตอยู่มาได้ราวๆ 23 ปีครึ่งแล้ว... ช่วงนี้น่าจะเป็นช่วงที่สภาพร่างกายของคนเราดีที่สุด" เคตะ "สภาพร่างกายดีนะ" ริว "ปีที่แล้วก็เหมือนกันนะ ช่วงไลฟ์เมื่อปีที่แล้วน่ะ ก็รู้สึกเหมือนกันนะว่าสภาพร่างกายไม่เลวเลย แต่ว่านะ ปีนี้ยิ่งดีขึ้นกว่าอีก" เคตะ "ทุกๆ ด้านเลยล่ะนะ ในด้านจิตใจก็ดีด้วย ด้านร่างกายก็ดีด้วย..." ริว "ด้านจิตใจน่ะ... สิ่งที่ยังไม่บรรลุเป้าหมายก็ยังมีอยู่นะ... แต่ว่าสภาพทางกายก็ดีมากเลย ช่วงนี้เป็นช่วงที่คนเราจะมีรูปร่างสมส่วนแบบชายหนุ่มที่สุดเลยนะ" เคตะ "งั้น... จะไปถอดแล้วใช่มั้ย?" (แม๊ๆๆ รู้อะไรจะขนาดนั้นเคอะพ่อคุณ ) ริวอิจิเตรียมตัวจะเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อด้านใน... แฟนๆ "อย่าไปน้า ถอดบนเวทีเลย (หัวเราะ)" ( กรี๊ดดดๆๆ  ) ริว "รอแป๊บ รอแป๊บๆ นะ" เรียวเฮที่เปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วก็ออกมาเปลี่ยนตัวกับริวอิจิ... เรียว "เอ๋? ho... ho... ?" เคตะ "'รอ' ก็คือ 'hold' ไง" (แอบเซ็งเคตะ ทำเป็นรู้นะเคอะ แหม๊ๆ อย่าให้พูดถึงตอนนั้นนะ แอบเคือง  ) เรียว "ho... ho...?" (พี่เฮเคอะ สมเป็นพี่จริงๆ ) เคตะ "แล้วเรียวเฮเป็นยังไงบ้าง? สภาพร่างกาย..." เรียว "ฉันเหรอ... ธรรมดามาก" แฟนๆ หัวเราะลั่นทั้งฮอลล์... เรียว "แต่หากเทียบกับปีที่แล้ว ก็น่าจะดีกว่าสองเท่าเลยล่ะ" พอริวอิจิเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วกลับมา ก็ยืนยกมืออยู่ด้านหลังเคตะกับเรียวเฮ ทำท่าว่า 'กลับมาแล้ว'... เคตะกับเรียว "...... (หันหลังกลับไปมองริวอิจิ แต่ไม่ได้สนใจอะไร ก็พูดกันเรื่อยๆ ต่อไปอีก)" ริวอิจิเลยยักไหล่ แล้วออกอาการน้อยใจเดินกลับเข้าหลังเวทีไป ( ) เคตะ "(ทำเป็นไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น) เป็นอะไรเหรอ?" เรียว "เปล่า~ ตอนนี้พูดอะไรไป ทุกคนก็คงจำกันไม่ได้แล้วล่ะมั้ง?" เคตะ "ไม่หรอก มีบางคนตั้งใจมองกันมาตรงนี้นะ" เรียว "ปีที่แล้วน่ะ เป็นปีที่โชคร้ายนะ..." ริวอิจิก็ทำท่ากล้าๆ กลัวๆ โผล่หน้าออกมาดูจากตรงกลางด้านหลังเวที แต่แล้วก็หลบเข้าไปอีก (คนญี่ปุ่นเค้าว่า) ตอนนั้นน่ะริวอิจิก็ใส่ชุดที่เรียกว่า skins ที่เรียวเฮหรือเคตะใส่ แต่ว่าไม่ได้ใส่กางเกง!!! (แว๊กกกกกกกก!!!  ) เรียว "หมอนั่นใช่มั้ย (หัวเราะ) ถ้าอยากให้คนสนใจน่ะ ก็รีบๆ ออกมาพูดกันด้านหน้านี้ จะออกมาก็ออกมา ไม่ต้องมาทำเป็น 'เขินจัง' หรอกนะ~" เคตะ "จะออกมาก็ออกมาสิ แล้วยังทำว่า 'ที่จริงไม่เห็นจะมีอะไรน่าพูดเลย' แล้วก็กลับเข้าไปอีก" เรียว "ใช่ๆๆ" ริว "(หลบอยู่ด้านใน) ไม่งั้นจะให้ฉันทำยังไงล่ะ!!" เรียวเฮกับเคตะ "(หัวเราะ)" ริว "(ปรากฏตัว) ไม่งั้นจะให้ฉันทำยังไงล่ะ!!" เคตะ "พอแล้วน่า ออกมาตรงนี้เร็ว!!" (เค้าว่าประโยคนี้ที่เคตะพูดกับริวแบบว่าหล่อเท่ห์มากเลย  ) ริว "งั้น... มารับฉันหน่อยสิ" ( ครึๆๆ แผนสูงจริงนะริวจัง) เรียวเฮก็เดินไปหาริวแล้วก็ยื่นมือออกไปรับริวจากหลังเวที เหมือนกับว่าเชิญเจ้าหญิงขึ้นมาบนเวทีอย่างนั้นเลย (นี่เค้าบรรยายนะเคอะ มะใช่พี่ แฟนๆ โดซังโกะคงกรี๊ดสนั่นฮอลล์เลยอ่ะนะ โฮะๆๆ ) ริว "ชายหนุ่มที่มหัศจรรย์ราวกับทำให้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง" . หึหึหึ ริวจังพูดได้เจ้าหญิงมากนะเคอะ หึหึหึ แต่คิดๆ แล้ว ท่าทางของพี่เฮตอนรับเจ้าหญิงจะต้องเท่ห์สุดใจขาดดิ้นแน่ๆ กรี๊ดดดดๆๆๆ . วันนี้ก็แว่บมากรีดร้องเท่านี้ล่ะเคอะ แบบว่าอ่านแล้วทนความน่ารักของริวจังมะได้เล้ยยยย กว๊ากกกกๆๆ แกว๊กกกกกกๆๆๆ  หลั่นล้าๆๆ ไปดูริวเปลี่ยนเสื้อต่อดีกว่า โฮะๆๆๆ (พยายามไซโคเข้าไป มาด่วนนนนนนนน ที่สัญญากันไว้นะเคอะ เค้ารออยู่นะตะเองงงงง~~ ) .
|
合宿スタート 
