 โฮะๆๆ ดีเคอะ ทุกค๊นนน หุหุหุ ห่างหายจากการเขียนบล็อก อัพบล็อกไปกว่าเดือนเลยนะเคอะ (คราวนี้ยังเบาะๆ เคอะ คราวบล็อกเก่านี่ ปล่อยร้างกันให้มันส์ไปข้างเลยเนาะ เหอๆๆ  ) หายไปนาน จนเกือบจะลืมวิธีการอัพโน่นนี่ในบล็อกซะแร้นนน หุหุหุ (คล้ายๆ ใครหว่า  ) แต่วันนี้ ที่มาอัพก็ไม่ได้มีสาระสลักสำคัญอะไรเลยเคอะ (อยากอัพเล่นๆ ว่างั้นกะด๊ายยยย ว่ะฮ่ะฮ่าๆๆ~~ ) เพราะงั้น ไม่ได้มีเรื่องใดๆ เกี่ยวข้องกับสามหนุ่มวินส์เลยนะเจ้าคะ เผื่อใครไม่อยากอ่านที่ข้าพเจ้าจะพร่ำเพ้อพรรณนา จะได้รีบกดปิดหนีได้ทันท่วงทีเจ้าค่ะ ครึๆๆ 
. เมื่อประมาณ 2 อาทิตย์ก่อนได้มั้งเคอะ มีเรื่องที่ทำให้ตัวเองดีใจอย่างสุดๆๆ แบบไม่นึกไม่ฝันเลยว่า คนธรรมดาๆ แสนสามัญอย่างข้าพเจ้านั้น จะมีโอกาสแสนวิเศษอย่างนี้ได้...ราวกับฝันไป... "คุณหญิงๆ"...... เสียงเรียกแห่งอดีตกาล ย้อนกลับคืนสู่ห้วงแห่งความทรงจำแสนนาน เมื่อทศวรรษก่อน (น่าน นานดีมั้ยเคอะ หุหุ) เด็กน้อยแสนน่ารัก ( ) หันตามเสียงเรียกของอาจารย์ที่มีอาชีพหมอดูเป็นงานอดิเรก "ขา?? เรียกหนูเหรอคะ" เด็กน้อยแสนฉงนกล่าวคำ "ใช่ ครูมองเห็นเธออยู่ในชุดคุณหญิงในอนาคต" ... เด็กน้อย ... 
นับแต่นั้นมา เวลาเข้าเรียนคลาสของอาจารย์ทีไร ทุกครั้งอาจารย์ก็จะเรียกว่า "คุณหญิง" แทนชื่อเสมอ (แอบอึ้งมากเคอะ อายด้วย  ) แต่ทุกคนก็ลงความเห็นกันว่า อย่าคิดมากเคอะ หมอดูก็คู่กับหมอเดาเป็นธรรมดาอยู่แร้นนนน เพราะงั้น "คุณหญิงๆ" ก็ค่อยๆ กลืนกับหมอกสีจางเลือนหายเข้าสู่หลืบซอกแห่งทางวงกตแสนยาวไกล... จนเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนที่บอกไปนั่นแหละเจ้าค่ะ อยู่ๆ ก็มีโทรศัพท์จากที่ทำงานของตัวเองเคอะ ส่งเสียงตามสายมาว่า... "กรุณามาตรวจและเซ็นต์เอกสารเพื่อทำเรื่องขอรับพระราชทานเครื่องราชฯ ด้วยนะคะ" ... ตัวเอง ... "เอ่อ... อะไรนะคะ... อีกรอบได้มั้ยคะ"
. ...สิ่งนี้ที่รอคอย... เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่ง เบญจมดิเรกคุณาภรณ์ 
อีกไม่กี่เดือน ก็จะได้ยลของจริงกันล่ะ นั่งนับวันนับคืนรอๆๆ ในที่สุด... ก็มี "กล่อง" แบบนี้ในชีวิต ดั่งคำทำนายจริงๆ เพียงแต่ว่า...ยังไม่ได้เป็น "คุณหญิง" จริงๆ อะไรแบบนั้นหรอกเจ้าค่ะ หุหุหุ  . ปล. แอบมีคนสงสัยว่า แล้วเอามาติดตรงไหน ขอตอบให้หายฉงนกันว่า ก็ติดตรงบ่าข้างซ้าย เวลาใส่ชุดพิธีการแบบชุดไทยอมรินทร์เจ้าค่ะ 
|
